دانلود آهنگ ارس ارجمند زیر شلاقای بارون

توی یه اتاق تاریک روی تخت سرد و چوبی
نه امیدی به طلوعی نه نشونی از یه خوبی
آینه عکسِ یه مرده ست که فقط نفس کشیده
خسته از تکرار روزا خیری از دنیا ندیده
سقف خونه مثل تابوت نفسم رو می کنه تنگ
زندگی یه فیلم تلخه پر از دروغ و نیرنگ
پُرم از حس تنفر پرم از درد و تباهی
ته این قصه همینه یه سقوط و یه سیاهی
زدم از خونه به بیرون تو شلوغیِ خیابون
همه آدما یه سایه ن زیر قطره های بارون
دست و پا زدم تو این گل که شاید یه راهی باشه
تا که تو عمق سیاهی در تازه ای وا شه
اما هر قدم که رفتم خنجری نشست رو پشتم
آرزوهای محال و دونه دونه من می کشتم
رفتم و رفتم و رفتم تا لب پرتگاه قصه
دیدم این چرخ زمونه تهی از معنی و حسه
نه خدایی که ببینه نه دلی که هی بسوزه
آسمون پیرهن دردو داره رو تنم می دوزه
شهرِ زیر پای خسته م مثل یک مزارِ سرده
هیچ کسی تو این تباهی پی مرحمی نگرده
پرم از حس تنفر پرم از درد و تباهی
ته این قصه همینه یه سقوط و یه سیاهی
دیگه پاهام جون نداره لبه تاریکی نشستم
همه چی رو جا گذاشتم همه چی رو هی شکستم
یه قدم مونده به پایان یه قدم تا خواب مطلق
می شکنم قفل زمان و تو سکوت ناب مطلق
چشامو می بندم آروم می شم اون سایه بی جون
پاک می شه رد قدم هام زیر شلاغای بارون